Wojna i Pokój

Opowiadanie z planowanej trylogii ?Apostołowie?, zatytułowane ?Wojna i Pokój?, napisane przez El WaRiaTo

- Panie, wykryliśmy oddział Ardan godzinę drogi od nas! ? Hana obudził Paola tą wiadomością.
- Ilu? ? Spytał dowódca zaspanym głosem
- Zwiadowca mówi o stu i pół, ale twierdzi, że nie było z nimi konnicy!
- To dziwne…
- Właśnie! Pewnie pojechali na rozeznanie!
- Szykować broń, obudzić resztę! ? Paolo już całkowicie rozbudzony szybko wydał rozkaz. Słońce dopiero wchodziło nad horyzont, gdy Włoch spojrzał na swój oddział:
Było ich sześćdziesięciu trzech ? wszyscy uzbrojeni byli podobnie. Na głowach stalowe hełmy, barwione na zielono, przykrywające brązowe włosy i osłaniające twarz tak, że widać było jedynie ich oczy, usta i brody. Na klatkach piersiowych grube, skórzane zbroje, z płytkami stalowymi na piersiach, na których widniały herby ich szczepów. Na plecach zawieszali dwa lub trzy oszczepy i tarcze lemnios*, u boku toporamy, w rękach zaś trzymali kusze. Na dłonie zakładali cienkie, skórzane rękawice pokryte warstwą stali, a zamiast zwykłych butów nosili sandały ze specjalną podeszwą, która wyciszała każdy ich krok. Paolo, jako był dowódca ubrany bardzo podobnie, jednak jego zbroja i hełm były pozłacane, a zamiast topora używał metrowego gladiusa*. Wszyscy wojacy byli już gotowi do wyruszenia, choć większość jeszcze ziewała i się przeciągała.
- Ruszamy! ? Krzyknął apostoł* i piechotą ,choć ród Haeduan słynął zawsze z konnych, ruszyli na zachód.
Przeszli kilka kilometrów i zatrzymali się, gdy dotarł do nich zwiadowca mówiąc:
- SÄ… kilometr stÄ…d, chyba chcÄ… rozbić obóz…
- W dzieÅ„? Dziwne…
- Wyglądają na zmęczonych, maszerowali całą noc, dam sobie rękę uciąć, że poprzednią także.
- Ilu ich jest?
- Razem ponad dwustu
Paolo się zawahał. Ponad dwustu? W tej liczbie mieściło się około stu samych konnych! Nie mógł ocenić ich szans w starciu, więc zadecydował po namyśle:
- Prowadź do nich, rzucę na nich okiem
- Nie pokonamy ich ? wtrącił się Hana ? jest ich z cztery razy więcej!
- Ale na naszym terenie, w Å›rodku lasu i do tego zmÄ™czeni…
- Racja, ale czy nas nie jest za mało?
- Dojdziemy do nich, ocenimy szanse i wtedy zadecydujemy co dalej.
- Jak sobie życzysz…
Po pewnym czasie marszu zwiadowca nakazał wszystkim zachowywać się jeszcze ciszej niż mieli w zwyczaju. Podchodzili już do obozu Ardan. Paolo nakazał ich okrążyć, zostawił jednak północną część bez obstawy tak, by ich przeciwnicy mieli gdzie uciec. Zdawał sobie sprawę, że okrążeni będą walczyć zaciekle do ostatniej kropli krwi, a widząc drogę odwrotu z pewnością z niej skorzystają. Chodziło mu o rozbicie oddziału, a nie wyrżnięcie ich co do sztuki, jak nakazuje prawo. Zbliżył się więc do swojego stanowiska, które znajdowało się za dwoma bukami i bujnym krzakiem, którego gatunku nie potrafił określić. Wyjrzał przez nie by zobaczyć przeciwników.
Słyszał o Ardanach dużo, jednak nigdy nie widział ich na oczy, aż do teraz. Byli to wojownicy bardzo dobrze wyszkoleni, oddział ich tworzyło kilka formacji: łucznicy, włócznicy, piechurzy z wielkimi tarczami i konnica. Choć piechota Haeduan była bardzo wszechstronna, Paolo wolałby mieć oddział w kilku formacjach, jak Ardanie. Ich żołnierze mieli ciemną skórę i jasne włosy, a ubrania i pancerz były w barwach żółto-czarnych. Cały oręż ich wykonany był ze stali, z wyjątkiem włóczni, łuków i strzał. Twarzy ich apostoł nie widział, bo zakryli je zielonymi chustami w żółte wzory . Zauważył jednak, że byli okropnie zmęczeni. Właśnie wyciągali posiłki z toreb składających się z marnych, kilku sucharów. Część z nich nie jedząc swych porcji położyło się spać na kocach przyniesionych ze sobą.
Na pewno w formie to oni nie sÄ…… ? pomyÅ›laÅ‚ Paolo ? Ale wciąż jest ich za dużo… SalwÄ… zabijemy ćwiartkÄ™, drugÄ… zanim siÄ™ zorientujÄ… co siÄ™ dzieje, ale wciąż bÄ™dzie ich dwa razy wiÄ™cej… Co robić…
Hana, jakby wiedząc w jakiej rozterce jest jego dowódca czekał w ciszy na decyzję, zatrzymując gestem żołnierza, który chciał zameldować gotowość wszystkich.
Od mojej decyzji zależy życie ponad trzystu ludzi ? uÅ›wiadomiÅ‚ sobie Paolo ? Oby byÅ‚a trafna…
Minuty mijały, żołnierze się niecierpliwili, jednak wiedzieli, że dowódca waha się, bojąc się o ich życie. Hana wreszcie nie wytrzymał:
- Panie, ludzie czekajÄ…… PójdÄ… na Å›mierć na twój rozkaz!
- O to wÅ‚aÅ›nie chodzi Hana… Nie chce ich posÅ‚ać na Å›mierć…
- Chcemy walczyć! Wszyscy…
- Cicho! ? Paolo uciszył swojego kapitana
- Co jest?
- SÅ‚yszysz?
- Co takiego?
- Konie…
- Nic nie sÅ‚yszÄ™…
Hana nie słyszał tętentu koni, w przeciwieństwie do Paola, który miał wyostrzone zmysły jak każdy z dwunastu. Jednak nawet i apostoł musiał przyłożyć ucho do ziemi. Nasłuchiwał przez chwilę po czym zwrócił się do swojego kapitana:
- To nie konie Haeduan, ale też nie Ardan… Nie sÅ‚yszaÅ‚em ich wczeÅ›niej, a sÄ… bardzo blisko…
Paolo usłyszał świst. Coś przemknęło za jego plecami. Dałby głowę za to, że to jeździec. Widział tylko blask, oślepiający blask szczerego złota. Obawiając się, że ujrzy go wróg wydał rozkaz:
- Strzelać!! ? z całej siły krzyknął i zaraz pierwsi Ardanie padli od bełtów Haeduan.
Przeciwnicy nie wiedzieli co się dzieje, zaś żołnierze Włocha z zaciekłością wystrzeliwali kolejnych jak zwierzynę. Po chwili ich dowódca zorientował się w sytuacji i wszyscy chwycili za broń. Zanim powstała specjalna formacja padli kolejni jego żołnierze. W pierwszym szeregu piechurzy zakrywali stojących za nimi łuczników, a z tyłu schowali się włócznicy i jeźdźcy, którzy woleli nie ryzykować wycieczki do swoich zwierząt. Wszyscy kierowali się w stronę, z której spadało najwięcej pocisków. Od strzał zaczęli padać pierwsi Haeduanie, jednak Ardanie nie mogli określić dokładnie ilu jest napastników.
Paolo strzelał z kuszy do najbliższego piechura, jednak wciąż trafiał w tarczę. Rzucił więc oszczepem, który z łatwością ją przebił tak jak i zbroję. Zanim załatali dziurę w formacji padło już trzech kolejnych łuczników, którzy tymczasowo zostali bez ochrony. Paolo czekał na wsparcie. Wiedział już kogo widział.
Ze strony, której nie obstawili Haeduanie, doszedł do uszu walczących tętent kopyt. Tylna straż Ardan obejrzała się za siebie. Cwałował na nich odział konnych Hinomorian, który liczył sobie ponad stu jeźdźców. Wszyscy, jak to ich lud, uzbrojeni w bogato zdobione katany* lub no-dachi*, byli naprawdę dobrymi wojownikami i jeźdźcami. Niektórzy z nich mieli krótkie łuki, którymi strzelali do włóczników ardańskich, czekających na ich szarżę. Hinomorianie to lud niezwykle podobny do japońskich samurajów, samurajami też nazywano ich piechotę. Nie wiadomo było, jak mogły w naszym i równoległym świecie* powstać dwie, tak podobne do siebie ludy. Mieli bardzo podobne obrzędy, obyczaje i sposoby walki, a co dziwne obie nacje przestrzegały kodeksu bushido*.
Hinomorianie byli już niespeÅ‚na sto metrów od Ardan. Przeciwnicy zdziwieni, że muszÄ… teraz walczyć na dwa fronty, w wiÄ™kszoÅ›ci zwrócili siÄ™ w stronÄ™ nowych najeźdźców. Ich Å‚ucznicy puÅ›cili strzaÅ‚y, jednak rozbiÅ‚y siÄ™ skutecznie o tarczki jeźdźców. JadÄ…cy na czele Hinomorian ? ich dowódca ? miaÅ‚ na sobie zbrojÄ™ pokrytÄ… szczerym zÅ‚otem, przez co Å›wieciÅ‚ z daleka w oczy Ardanom. Ponieważ byÅ‚ już poranek i sÅ‚oÅ„ce wchodziÅ‚o na drzewa, jego promienie odbijaÅ‚y siÄ™ od zbroi dowódcy. Paolo rozpoznaÅ‚ go. To Hikaru Nagisawa! On także zdobyÅ‚ przychylność ludu, który reprezentowaÅ‚, przyszÅ‚o mu pewnie Å‚atwiej przez to, że sam byÅ‚ japoÅ„czykiem… JechaÅ‚ teraz metr przed oddziaÅ‚em, wyjÄ…Å‚ włóczniÄ™ z ciaÅ‚a Ardanina i cisnÄ…Å‚ nim w jego żywych jeszcze pobratymców. Pocisk zostaÅ‚ rzucony z takÄ… siÅ‚Ä…, że na jednÄ… włóczniÄ™ nadziaÅ‚o siÄ™ aż trzech Ardan, którzy nieszczęśliwie dla siebie stali w rzÄ™dzie.
Jeszcze kilka metrów, Hikaru wyciągnął swój miecz. Była to dai-katana, miecz dłuższy trochę od katany, cięższy i półtora ręczny. Dowódca i tak trzymał go w jednej ręce, tak jakby mu nie ciążył, drugą zaś trzymał się za lejce. Nagle przed nim wyrósł las włóczni, jednak oślepieni blaskiem jego zbroi i pod wpływem czaru Paola, opuścili gwałtownie swoje groty. Jeźdźcy dopadli chwilowo bezbronnych Ardan ? to wystarczyło. Paolo wiedział, że Hikaru będzie miał mu to za złe, jednak nie chciał oglądać, jak najdzielniejszy z jego przyjaciół rozbija się o wroga. W górę wyleciały obcięte przeróżne części ciała, a na innych spadł prawdziwy deszcz krwi. Hinomorianie słynęli z walki honorowej, jednak bezlitosnej. Potrafili podać broń przeciwnikowi, jednak zawsze rozprawiali się z nim w ten sam sposób.
Zaraz dojechała reszta oddziału i Ardanie zostali złączeni walką z jeźdźcami. Konni ludów północnych skorzystali z zamieszania, dobiegli do swoich zwierząt i nie czekając na innych rzucili się od flanki na swoich wrogów. Choć ponieśli ciężkie straty, nadal chcieli wywalczyć sobie życie, bo drogi odwrotu już nie mieli.
- Haeduanie!! Do ataku!! ? Krzyknął Paolo, a Huno zadął w róg.
Piesi zarzucili na ramię kusze, zaś do rąk brali oszczepy i rzucali nimi w przeciwników. Gdy wykorzystali już tą amunicję, wyciągnęli topory i po szybkim zgrupowaniu ? Paolo zliczył ich już pięćdziesięciu sześciu - puścili się biegiem na pomoc nieoczekiwanym sojusznikom.
Chwilowo Ardanie zlekceważyli pierwszych napastników, jednak teraz musieli rozdzielić swoje siły. Ich dowódca rzucił komendę i batalion dwudziestu konnych pomknął na Haeduan. Widać nie wiedział z kim walczył. A walczył przeciwko rodowi słynącym z konnicy i jednostkom przeciw kawaleryjnych. Tak więc oddział Paola wykorzystał ostatnie oszczepy i toporki do rzucania, które mieli zawsze pochowane w różnych partiach zbroi. Tym sposobem skutecznie powalili siedmiu jeźdźców. Reszta zaś, wyraźnie zdruzgotana celnością swoich przeciwników straciła ochotę do walki i zawróciła. Był to jednak najgłupszy pomysł, na jaki mogli teraz wpaść. Haeduanie ponownie wyciągnęli kusze, które zostawili napięte i wystrzelali przeciwników, z szacunku nie zabijając przy tym ani jednego konia.
Po chwili, jak jeden mąż schowali broń dystansową i znów wzięli do rąk topory. Kolejny okrzyk wojenny, przebiegli jakieś dwadzieścia metrów i uderzyli na wroga. Paolo zostawił swoich ludzi w walce, sam zaś wycinał sobie drogę do Hikaru, który aktualnie blokował ciosy pięciu włóczni Ardan. Wziął więc swój ulubiony, metrowy gladius i zaczął w swoim stylu ciąć wrogów. Było bardzo łatwo się przedrzeć przez przeciwnika, gdyż Hinomorianie walczyli z nieprzyjaciółmi zazwyczaj w pojedynkach. Pewien Ardanin pchnął jedną ręką włócznię prosto w serce Hikaru. Paolo zdążył w ostatniej chwili. Korzystając ze swej siły zatrzymał pchnięcie po prostu łapiąc za drzewiec. Zdezorientowany przeciwnik, chciał cofnąć rękę i wyrwać swoją broń. Na próżno. Włoch w swoim żelaznym uścisku prawej ręki utrzymał broń, a drugą chwycił za rączkę włóczni. Następnie lewą ręką pociągnął pikę tak, że grot uderzył w głowę Ardanina miażdżąc mu czaszkę. Jednak najbardziej zdziwiony sytuacją był sam wybawiony. Hinomorianie i Haeduanie zaczęli dominować w boju i dowódcy mieli chwilę na porozumienie:
- Czy ty makaroniarzu zawsze musisz mi ratować cztery litery? ? powiedział Japończyk ze swoim szerokim uśmiechem
- Haha!! Nie wspomnę kto tą szarżą pomógł nam w zwycięstwie ? odpowiedział mu Włoch
- Niby racja, ale chyba przybyliÅ›my tu w dwóch różnych celach… ? urwaÅ‚ na tym, ponieważ od tyÅ‚u chciaÅ‚ zaatakować go Ardanin, jednak przyjaciele bardzo szybko, jednoczeÅ›nie zatopili w jego ciele swoje miecze - …A oni chyba raczej chcÄ… teraz paktować!!
Nie mylił się. Dowódca Ardan, który przeżył cudem całą bitwę, nie odnosząc nawet najmniejszej rany zawiesił białą chustkę na swoją włócznię i zaczął nią gorączkowo machać w górze. Pilnowało tego zdarzenia dwóch Hinomorian i Huno, którzy jednak nie zaatakowali widząc poddającego się przeciwnika. Przyjaciele krzyknęli z całych sił:
- PRZERWAĆ TĄ RZEŹ!!
Obie strony sojusznicze oderwały się od wrogów, którzy w większości rzucili broń przez nawoływania swojego dowódcy. Założyli ręce na głowę, lecz nie klękali.
- Rozbroić!! ? wydał rozkaz kapitan Hinomorian
- Oddać broń!! ? krzyknął przywódca Ardan
Żołnierze z pokorą wykonali polecenia. Hikaru i Paolo podeszli do dowódcy.
- Kim jesteś i czego szukasz na tych ziemiach ? zapytał Włoch
- Nazywam się Arkadius, syn Arkamana i razem z mym oddziałem zostaliśmy wysłani na misję rozpoznawczą ? mówił to szybko i doniośle
- Kto was wysłał?
- Nagaroth!! ? Odkrzyknęły mu niedobitki Ardan, którzy choć pokonani nie stracili odwagi
- Nagaroth powiadacie… Kto wami rzÄ…dzi?
- Nagaroth!! ? znów odpowiedzieli mu żółnierze
- Pytam waszego dowódcę, nie was!! ? Powiedział Paolo z lekką irytacją
- RzÄ…dziÅ‚ nami król Adamund III, mój styj… Jednak zostaÅ‚ usuniÄ™ty z tronu przez Nagarotha, który zmusiÅ‚ nasz lud do sÅ‚użenia mu ? odpowiedziaÅ‚ już sam dowódca
- Pochodzisz więc z królewskiej rodziny? Komu teraz należy się tron?
- Mojemu kuzynowi, synowi Adamuna, Diordanowi… Niestety zostaÅ‚ omamiony przez BiaÅ‚ego Pasterza…
- BiaÅ‚y Pasterz? Tak mawiajÄ… o Nagarothu…
- Tak. MówiÄ… o nim różne rzeczy. Wiem jednak, że nawet gdyby byÅ‚ pasterzem, nie dbaÅ‚by o owce…
- Rozumiem więc, że nie jesteś zadowolony z jego rządów? Dlaczego więc wykonujesz jego rozkazy? Dlaczego zapuściłeś się z oddziałem tak daleko?! ? Paolo zaczął nerwowo zasypywać pytaniami Arkadiusa.
- Krytykować rządów nie mogę, dziwi mnie jednak, że właśnie mnie oddziałem najwierniejszym jego ideom. Właśnie tutaj. ? na chwilę przerwał, ponieważ jeden z jego żołnierzy wyciągnął miecz i próbował się na niego rzucić. Wcześniej jednak zauważył to Hana, który przebił mu włócznią serce, gdy ten nie zdążył się jeszcze nawet zamachnąć.
- Jeszcze jeden taki wyskok i wszystkich pozabijamy!! ? Krzyknął Paolo, po czym zwrócił się do Arkadiusa ? Mów dalej.
- To dobrzy ludzie, lecz nie wiedzą komu służą ? powiedział Ardanin ze smutkiem ? Nie zabijajcie ich, proszę.
- Ile oddziałów posłał Nagaroth na nasze ziemie i dlaczego nie widziano was wcześniej?
- Ile oddziałów? Jeszcze dwa idą w kierunku zachodnim. Nie widzieliście nas wcześniej, ponieważ przybiliśmy do wschodnich brzegów, przez co ominęliśmy wasze północne garnizony.
- CaÅ‚kiem sprytnie ? przyznaÅ‚ Hikaru wtrÄ…cajÄ…c siÄ™ w przesÅ‚uchanie ? Ale granice Hinordianu sÄ… dobrze strzeżone… Niemożliwe, byÅ›cie bez silnego kamuflażu magicznego przedarli siÄ™ aż tutaj! I do tego pod naszym nosem!!
- To sprawka Nagarotha… Widać źle obliczyÅ‚ siÅ‚Ä™ swego zaklÄ™cia i straciliÅ›my ochronÄ™! ObawiaÅ‚em siÄ™ tego, wiÄ™c kazaÅ‚em maszerować dniem i nocÄ… przez ostatnie dwa dni…
- Nie stracisz ręki ? powiedział Paolo z uśmiechem do swojego zwiadowcy i znów zwrócił się do Ardanina ? A ty nie stracisz głowy, jeśli powiesz, gdzie znajdują się inne odziały.
- Tego sam nie wiem… Pewnie maszerujÄ… w stronÄ™ lasów elfickich. NaprawdÄ™, nie wiem co siÄ™ z nimi dzieje!
- Jesteś nam wrogiem czy przyjacielem? ? spytał Paolo po namyśle.
- Pomimo tego, że kilka minut temu bym Cię zabił, gdybym mógł, teraz mogę powierzyć Tobie swe życie ? powiedział z ukłonem, co spotkało się z dezaprobatą jego oddziału.
- Nie odpowiedziałeś na moje pytanie.
- Chcę przywrócić dawny ład w mym kraju. Jeśli obiecacie na Słońce*, że nam w tym pomożecie i usuniecie Nagarotha z tronu, staniemy do walki po waszej stronie!
- Przysięgam na wasze święte Słońce. Ty przysięgnij, że ty i twój lud będziecie służyli mi i wodzowi Haeduan.
- A wiÄ™c i ja przysiÄ™gam, na SÅ‚oÅ„ce górujÄ…ce nad wszystkim…
Kolejny z Ardan nie wytrzymał i cisnął mieczem w swego dowódcę. Broń leciała ze świstem ku celowi, gdy zastygła w bezruchu trzy metry przed nim. Po paru sekundach z hukiem upadła na tarczę leżącą koło jakiegoś trupa. Paolo musiał już drugi raz dzisiaj skorzystać z umiejętności kinetycznych. Po tym zdarzeniu wszyscy Ardanie jak jeden mąż padli na kolana i złożyli hołd Haeduanom, myśląc, że są jakimś narodem wybranym.
- Czyżbyś zdjął z nich czar? Kim ty jesteś panie? ? zapytał Arkadius z niedowierzaniem
- Nazywam się Paolo Petrucci, a ten tu stojący przy mojej prawicy to Hikaru Nagisawa. Jesteśmy jednymi z dwunastu ? powiedział wskazując na japończyka.
- Gdybym wiedział z kim walczę, wcześniej poddał bym się bez walki
- Za późno już. Jeśli chcesz ocalić innych Ardan weź konia i pojedź po nich.
- Puścisz mnie wolno?
- Nie samego. Pojedziesz z Haeduanem i Hinomorianem w obstawie ? na te słowa wystąpiło kilku ochotników z dwóch ras i apostołowie wybrali po jednym ? Jak zobaczą ich, ominą Cię zasadzki naszych pobratymców.
- Dobrze więc ? powiedział Arkadius wsiadając na konia, którego przyprowadził Hana
- Tu masz miecz i list, który upoważnia Cię, do przebywania na naszych terenach ? Paolo wypisywał kartkę magicznym piórem gęsim, które zawsze miał przy sobie ? Weźmiemy twoich ludzi na zakładników. Wybierz im przedstawiciela, by nie zostali bez dowództwa.
Arkadius podjechał trochę w lewo i powiedział do stojącego tam żołnierza:
- Wierzę Demerionie, że pomimo naszych konfliktów nie dasz im zginąć z mego powodu.
- Przyjmuję wyzwanie Sommelhanie* - odpowiedział mu tamten, którego zwano Demerionem
Po krótkiej wymianie zdań Arkadius odjechał razem z Hunemem i Hakirą ? tak nazywali się ci ochotnicy ? zostawiając swój oddział na łasce Paola i Hikaru. Ten ostatni spytał nowego dowódcę Ardan:
- Czy i ty przysięgasz na swe bóstwo, że będziesz nam posłuszny?
- A mam wybór? ? odpowiedział niepewnym głosem
- Raczej nie. Jesteście naszymi zakładnikami i nic wam się nie stanie póki będziecie słuchać naszych rozkazów.
- Tak myślałem. Ponieważ nas oszczędziliście, zgadzam się zważać na wasze słowo.
- Dobrze ? Hikaru odwrócił się do Paola i powiedział ? Co teraz? Każdy obierze swoją drogę, czy masz inny plan?
- Nie wiem czy wiesz, ale za tydzień odbędzie się zebranie przedstawicieli nacji Zjednoczonego Królestwa.
- A to ci nowina! Cesarz musi się o tym dowiedzieć!
- Mam lepszy pomysÅ‚… Pojedziemy tam razem skoro nie macie posÅ‚a. ? zaproponowaÅ‚ Paolo nie namyÅ›lajÄ…c siÄ™ wiele.
- No i do tego nie gÅ‚upi… Mam nadziejÄ™, że znasz drogÄ™ do miejsca spotkania
- To miasto Eridian. Pojedziemy północną częścią lasu, następnie skręcimy na południe, gdzie wyjedziemy na gościniec i potem już prosto do miasta.
- Wyrobimy siÄ™ w siedem dni?
- Konno będziemy tam wcześniej ? zapewnił Paolo i zwrócił się do Hany ? Zastąpisz mnie, wybieram się na zebranie Eridian
- Ależ panie! Mamy swego posła i jest nim sam wódz!
- Nie zna wyniku bitwy, a musi wiedzieć co się w państwach północnych dzieje
- Dobrze więc. Co z zakładnikami?
- Zaprowadź ich do Raidarianu. Przy przełęczy zasłoń im oczy, nie chcemy chyba, by wszyscy wiedzieli jak dojść do naszej stolicy.
- Rozumiem Panie ? odpowiedział kapitan i wydał rozkaz do marszu. Razem z Haeduanami szli Ardanie, jednak rozbrojeni.
Hikaru rozejrzał się po polu bitwy. Pełno było trupów obydwu stron, gdzieniegdzie jeszcze konało we krwi kilku żołnierzy.
- Konających dobić, rannych zabrać ze sobą, poskładać broń, złożyć poległych na stos i podpalić ? wydał szybko rozkazy
- Wszystkich? ? zapytał jego kapitan
- Bez wyjątku. Dopilnuj prac Tsuki, ja jadę do Eridian. Złóż meldunek cesarzowi i daj chłopakom trochę wypocząć.
- Oczywiście ? Kapitan Tsuki skłonił się nisko
- Jedziemy już? ? spytał Paolo
- Chyba możemy. ? odrzekł mu Hikaru
- A więc za mną!! Wio!!
Ruszyli galopem w las, obierając drogę uzgodnioną przez włocha.

___________________________________________________________________________
Lemnios ? (wymyślone przez autora) ? są to okrągłe tarcze Haeduan, wykonane z bardzo mocnego drewna, pokryte skórą. Były lżejsze, ale tak samo mocne jak odpowiedniki stalowe, przez co ten lud tak ochoczo ich używał. Co ważne, uderzając w nie inną bronią, tarcza ta bardzo dobrze absorbowała dźwięki.

Gladius - (łac. ? miecz) jest to krótki miecz rzymski. Jego żelazna głownia była obosieczna z ością przez środek i ostro zarysowanym szczytem. Rękojeść natomiast posiadała kulistą głowicę z drewna lub z rogu.
Gladius był noszony przez lewe ramię po prawej stronie. Pas służący do noszenia miecza zwano balteus.
Broń ta stanowiła wyposażenie legionistów rzymskich od III w. p.n.e. do III w. n.e. Została ona przyswojona od ludów Hiszpańskich. W miarę rozwoju techniki i sztuki wojennej uległ on zmianom konstrukcyjnym, głownia która początkowo liczyła zaledwie 75-85 cm, a ostatecznie osiągnęła długość 80-100 cm.
Gladius był popularnym mieczem wśród gladiatorów.

Apostoł ? To co może wam się wydać dziwne, że nazwałem bohatera opowiadania apostołem. Apostołowie, to tytuł trylogii, którą mam zamiar napisać, jednak więcej nie powiem wam teraz ponad to, że jest ich 12 i jeden z nich jest zdrajcą

Katana - tradycyjny japoński miecz o długości głowni, powyżej 60 cm, jednosiecznej, o kształcie lekko wygiętym do góry i zaokrąglonym lub ściętym sztychu. Jelec tej broni ma kształt bogato zdobionej tarczki. Rękojeść wykonana jest z wydrążonego drewna lub miedzi, z oplotem jedwabnym i elementami dekoracyjnymi.

No-Dachi - niezwykłych rozmiarów (długość nawet do 2,5m) japoński miecz wykorzystywany do walki w polu. Często mylony z dai-kataną która była krótsza. Broń tę noszono na plecach, ukrytą w prostych, drewnianych pochwach. Podczas walki oddziały żołnierzy wyszkolonych we władaniu no-dachi atakowały linię wroga usiłując ją przerwać.
Trening walki tym mieczem trwał ok. dwóch lat, a przyszli wojownicy ćwiczyli dzień w dzień pod okiem swojego sensei. Mozolna praca opłacała się jednak, ponieważ do wojownika który umiał sprawnie posługiwać się no-dachi na polu walki rzadko kiedy ktoś podszedł na dystans bliższy niż 2m.

Jak mogły w naszym i równoległym świecie* - Akcja dzieje się w równoległym świecie fantasy, apostołowie w większości pochodzą z naszej ziemi i przenieśli się w różnym czasie do świata równoległego. W książce kwestią sporną jest to, czy Hinomorianie czy Japończycy byli pierwsi

Kodeks Bushido - SÅ‚owo “bushido” pochodzi od dwóch wyrazów: bushi - rycerz, samuraj oraz do - droga, nauka, sposób i po zÅ‚Ä…czeniu znaczy tyle co droga samuraja, rycerza. Oprócz tego sÅ‚owo do tÅ‚umaczone jest także jako powinność, moralność. W ten sposób bushido oznaczać może również “moralność samuraja”, “etyka rycerza”. ByÅ‚ to zbiór praw, które samuraj zobowiÄ…zywaÅ‚ siÄ™ przestrzegać.

Jeśli obiecacie na Słońce ? Ardanie mieli swój kult słońca, które czcili jako swego boga.

Sommelhan ? tytuł wodza, głównodowodzącego armią Ardańską, dosłownie tłumaczony na ?syn słońca?